لندینگ کرافت معمولاً دارای سرعت کمتر از 12 گره است. آنها دارای یک رمپ/شیب کمان به همان عرض خود کاردستی هستند. محفظه بار باز است. آنها مجهز به مسلسل یا اسلحه{4}}دریایی با کالیبر کوچک هستند. با کشش کم عمق، آنها بسیار قابل مانور هستند و به آنها اجازه می دهد به آب های کم عمق و سواحل غیرقابل دسترس برای کشتی های فرود بیایند. با این حال، آنها دارای برد محدود، سرعت کم، دریانوردی ضعیف و منطقه عملیاتی محدود هستند.
در دهه 1970، هاورکرافت (یا هواپیماهای فرود{1}) با سرعت‌های بالاتر و قابلیت‌های منحصربه‌فرد آبی‌خاکی پدیدار شدند که آنها را به وسایل نقلیه فرود ایده‌آل تبدیل کرد. چین در سال 1980 فرود آزمایشی هاورکرافت تایپ 722 را با وزن کلی 65 تن، حداکثر سرعت 50 گره دریایی، برد تقریباً 200 مایل دریایی و ظرفیت حمل 150 سرباز فرود یا 15 تن تدارکات توسعه داد. هاورکرافت حتی پیشرفته تر Type 722-II در سال 1989 تکمیل شد.
