تاریخ توسعه صنعت قایق باز را می توان به اوایل قرن بیستم ردیابی کرد. در آن زمان با شتاب صنعتی شدن و شهرنشینی، تقاضا برای عملیات آبی روز به روز افزایش یافت و قایق های روباز به تدریج در زمینه هایی مانند شیلات، حفظ آب و حمل و نقل به کار گرفته شدند. در این مرحله، طراحی قایق کار بر روی عملی بودن تمرکز دارد، با ساختار بدنه ساده و سیستم قدرت سوخت سوخت، که عمدتا برای عملیات آبراهه های نزدیک ساحل و داخلی استفاده می شود.
در دهه 1980، با پیشرفت تکنولوژی و توسعه سریع اقتصاد، صنعت قایق باز وارد دوره رشد سریعی شد. در این دوره، فن‌آوری طراحی و ساخت کشتی به طور قابل توجهی بهبود یافته است و استفاده از مواد جدید و سیستم‌های قدرت عملکرد و ایمنی قایق‌های کار را به طور قابل توجهی افزایش داده است. در همان زمان، با توسعه صنعت گردشگری، بازار قایق های تفریحی به تدریج در حال رشد است و توسعه متنوع صنعت قایق باز را ترویج می کند. در این مرحله، مقیاس صنعت به گسترش خود ادامه می دهد، تنوع محصول به طور فزاینده ای متنوع می شود و تقاضای بازار بین المللی همچنان به رشد خود ادامه می دهد.
در قرن بیست و یکم، با پیشرفت یکپارچگی اقتصادی جهانی، سطح فن آوری صنعت کشتی سازی همچنان در حال بهبود است و رقابت پذیری این صنعت به تدریج در حال افزایش است. در این دوره، صنعت قایق باز ویژگی های زیر را به نمایش گذاشت: اولاً، زنجیره صنعتی به تدریج بهبود یافت، تهیه مواد، طراحی کشتی، ساخت، فروش و خدمات، هر قسمت به سرعت توسعه یافت. ثانیاً با پیشرفت مداوم فناوری و به کارگیری فناوری های نوین مانند انرژی های نو و هوشمندی در کشتی سازی رواج یافته است. ثالثاً، روند روشنی به سمت بین المللی شدن بازار وجود دارد، رقابت بین المللی بین شرکت های کشورهای مختلف به طور فزاینده ای شدید می شود. در این مرحله، صنعت قایق باز به سمت جهتی تخصصی تر، هوشمندانه تر و دوستدار محیط زیست در حال توسعه است.
